از شمار دو چشم یک تن کم

وز شمار خرد هزاران بیش

..........

در رثای دکتر کاتوزیان، پدر علم حقوق ایران (و هم چنین در سوگ بسیاری از اندیشمندان بزرگوار کشور) عموماً افراد این شعر را در صدر سوگنامه خویش می آورند. حال آنکه مضمون شعر یعنی آنکه «ممدوح من نابینا است ولی در عین حال با ذکاوت است.»

حال آیا این مضمون برای دکتر کاتوزیان یا دیگر اندیشمندان و دانشمندان کشور صادق است؟ این شعر را رودکی در وصف شهید بلخی آورد است: شهید بلخی از اندیشمندان قرن چهارم بوده است که نابینا بوده است. برخی دیگر از شاعران نیز در وصف او گفته اند:

«استاد شهید زنده بایستی// وان شاعر تیره‌چشم روشن‌بین// تا شاه مرا مدیح گفتندی// با الفاظ خوش و معانی رنگین»

شعر حاضر نیز به نابینا بودن او اشاره دارد.

بنابراین شایسته نیست که در سوگ دانشمندان غیرنابینای کشور این شعر را ذکر کرد.